H A N D L Ó W K A ”  im. Stanisława Staszica w Jeleniej Górze 58 – 500 Jelenia Góra, ul. 1 Maja 39/41 tel. (075) 64-23-900; fax. (075) 64-23-915
Patron Szkoły
Strona główna
Oferta Szkoły
Patron
Dokumenty
Dziennik elektroniczny
Gastronomia
Biblioteka
Sport
Aktualności
Rekrutacja
Galeria
Handlówka
Kadra
Kontakt
Osiągnięcia
Egzamin
Facebook
Statut Szkoły

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Patron szkoły

                 Jest to krótka biografia - człowieka, który za życia nie zawsze zwracał na siebie życzliwą uwagę swego środowiska, nie zawsze był doceniany i rozumiany, ale po śmierci słusznie zaliczony został do rzędu tych, których nazywa się dumą i chlubą narodu. są ludzie, których los skazał na nieustanną walkę z rzeczywistością, ludzie którzy przerastają szarą codzienność swej epoki. tak to rodzą się wielcy społecznicy, wielcy reformatorzy, narzucający swe idee otoczeniu. W walce z twardą rzeczywistością ponoszą często ofiary. Niedocenieni i atakowani spełniają jednak misję budzicieli sumień ludzkich, są pionierami postępu tego właśnie grona buntowników wywodzi się mieszczanin rodem z Piły - Stanisław Staszic literaturze i nauce: polityk, geolog, myśliciel, statysta, filozof i prawodawca, w życiu: działacz świadomy swych celów, społecznik o wielkich wymiarach, mąż stanu, ojciec demokracji polskiej, ojciec wyzwolonych chłopów polskich. ma swoistą, oryginalną koncepcję świata, ludzi i spraw polskich. Zdobywa się na samodzielne myślenie i ono właśnie stanowi jego wielkość. Gardził wybujałym sentymentalizmem, przesadną uczciwością i chwilowym nastrojem, a kierował się zawsze rozsądkiem, mając na uwadze przede wszystkim dobro i interes swego narodu i państwa. Uważał, że przyszłość swojej ojczyzny buduje się na powszechnej oświacie, porządku, oszczędności i uczciwości. Był zwolennikiem silnej władzy rządowej, a w polityce zagranicznej zdecydowanym wrogiem prusactwa. W polityce wewnętrznej bronił praw stanów upośledzonych i widział potrzebę gospodarowania.
Dlatego też otwarcie możemy stwierdzić, że Stanisław Staszic - to nie romantyk - lecz wyjątkowo trzeźwy w swej politycznej i społecznej koncepcji racjonalista i realista. Po trzecim rozbiorze Polski był prekursorem pozytywistów, rzuca hasło pracy od podstaw, hasło odbudowy wewnętrznej. Równocześnie w dziełach swych staje się nauczycielem swego narodu, rozbudzając w nim instynkt społeczny. Stanisław Staszic żył w epoce, która była dla naszego kraju przełomową, ale zarazem nieszczęsną. Życie jego zamyka się w dwóch datach: urodzin 1755 i śmierci - 1826 (71 lat).
Dzieciństwo upływa mu jeszcze w Polsce wolnej i niepodległej, choć z każdym dniem staczającej się w przepaść.
W roku pierwszego rozbioru - 1772 ma 17 lat. Przeżyje następnie drugi i trzeci rozbiór, konfederacje radomską, targowicę i upadek niepodległości. Przeżyje także wielkie nadzieje związane z działalnością Sejmu Czteroletniego, uchwaleniem Konstytucji 3 Maja i przyszłość narodu. Ponadto sam bierze czynny udział w pracach zmierzających do ratowania upadającego narodu oraz wyprowadzenia go z mroków nieuctwa i wstecznictwa. To właśnie Stanisław Staszic obok Hugo Kołłątaja w naukach politycznych należy do czołówki europejskiej, bezpośrednio wpływając na wzrost temperatury politycznej w Sejmie Czteroletnim poprzez swoje dzieło pt. "Uwagi nad życiem Stefana Zamoyskiego". Jest to dzieło pełne oryginalnych rozwiązań społecznych, które znalazły odbicie w uchwalonej Konstytucji 3 Maja, którą znaczna część historyków nazywa bezkrwawą rewolucją. Po rozbiorach - w okresie Królestwa Kongresowego Stanisław Staszic, jako uczony, poświęcił się pracy nad rozwojem gospodarczym kraju oraz rozwinął szeroką działalność organizatorską w dziedzinie nauki i oświaty. Był współzałożycielem i prezesem Towarzystwa Przyjaciół Nauk, dla którego ufundował siedzibę w Warszawie (dzisiaj Pałac Staszica). W latach 1807 - 1812 był członkiem Izby Edukacyjnej, zaś od 1815 - 1824 członkiem Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz dyrektorem generalnym w Wydziale Przemysłu i Kunsztów. Od 1824r. Był ministrem stanu i współorganizatorem uniwersytetu w Warszawie oraz Szkoły Akademiczno - Górniczo - Hutniczej w Kielcach. Dlatego też zaliczany jest do kontynuatorów spuścizny Komisji Edukacji Narodowej. Kładł szczególny nacisk na sprawy nauczania i wychowania młodzieży, podkreślał znaczenie nauczania zawodowego (praktycznego), widział ścisły związek pomiędzy poziomem oświaty, a zamożnością państwa i narodu. Jego praktyczna działalność doprowadziła do odkrycia złoża węgla kamiennego i zainicjowania budowy kopalni w Dąbrowie Górniczej. Popierał rozwój Staropolskiego Okręgu Przemysłowego i przygotował plany jego rozbudowy. Działania te dały mu miano ojca geologii polskiej, a przez organizowanie wypraw geologicznych, między innymi w Tatry - uważany jest także za pioniera taternictwa.
Jego rozprawy z dziedziny geologii opublikowane w dziele "O ziemiorództwie Karpatów" (1815r.) wraz z mapą geologiczną Polski i krajów ościennych (jedna z pierwszych map tego rodzaju na świecie) stanowiły próbę systematycznego ujęcia geologii Polski. Jako filozof Staszic reprezentował materializm wyrastający z koncepcji francuskiego Oświecenia, widząc świat jako całość opartą na zasadzie rozwoju wynikającego z praw natury.
Poglądy Staszica, dotyczące rozwoju dziejów ludzkości, przedstawione w poemacie "Ród ludzki", są bardzo nowoczesne, albowiem ujmowały rozwój społeczny jako obiektywny proces postępu dokonującego się w toku walk i konfliktów społecznych, wynikających głownie z podziału ziemi i rodzajów jej własności.
Historia nazwała Staszica także ojcem demokracji polskiej, gdyż nikt przed nim tak odważnie nie walczył o równouprawnienie wszystkich stanów. Dążył również do rozwiązania problemów wsi na zasadach oczynszowania i spółdzielczości, dając przykład przez założenie Hrubieszowskiego Towarzystwa Rolniczego.
Stanisław Staszic był dzieckiem swej doniosłej, ale jakże zarazem burzliwej epoki. W codziennym życiu swego czasu tkwi głęboko, przejmuje się gorąco jego wydarzeniami. Pokolenie swoje wyprzedzał o 100 lat - jest, więc nam współczesny. W pełni objawiał się w nim duch realizmu w konsekwentnym dążeniu do odrodzenia politycznego i moralnego narodu. Wiele myśli formułowanych przez Staszica w ważnych dla ojczyzny momentach, znajdzie żywy oddźwięk i zastosowanie w chwili obecnej. Musimy także wierzyć, że nie tylko sprawy dnia dzisiejszego, lecz i losy naszej przyszłości będziemy kształtować również wg idei Stanisława Staszica, który upadającemu narodowi polskiemu rzucił tak budujące i krzepiące hasło mówiąc: "Upaść może naród wielki, zniszczeć tylko nikczemny"

Zaprasza na oficjalną stronie szkoły HANDLOWEJ

Daniel Pawłowicz. Copyright © 2008  Zespół Szkół Licealnych i Zawodowych nr 2 Wszelkie prawa zastrzeżone.